دانستنیها

پری آنال چیست؟

آبسه رکتوم / مقعدی یا آبسه پری آنال یا آبسه پری رکتال، در مجاورت مقعد قرار دارد. این عفونت ناشی از عفونت در یکی از سینوس‌ های مقعد است که منجر به التهاب و تشکیل آبسه می‌ شود. اغلب موارد آبسه های پری آنال، پراکنده و انفرادی هستند، شرایط خاصی وجود دارند که خطر ابتلا به این بیماری را بالا می‌ برند، از جمله دیابت، بیماری کرون، درمان مزمن کورتیکواستروئید و غیره.

 

انواع ​پری آنال

چهار نوع آبسه پری آنال وجود دارد. آبسه مقعدی نوع شایع آبسه است که در اطراف مقعد شکل می گیرد و 60 درصد بیماریهای آبسه را به خود اختصاص می دهد.

  • آبسه ایسکیو آنال: آبسه ایسکیوآنال 20 درصد بیماری های آبسه را به خود اختصاص می دهد و در ناحیه اسفنکتر خارجی مقعد با ترشح چرک به فضای ایسکیوآنال تشکیل می‌ شود.
  • آبسه اینتراسفنکتریک: این آبسه نیز 50 درصد بیماری های آبسه را به خود اختصاص می دهد و به این صورت است که چرک بین ناحیه اسفتکتر مقعد داخلی و خارجی ایجاد می شود و احتمال دارد کانال داخل مقعد را خیلی دردناک کند و بیمار توانایی نشستن نداشته باشد.
  • آبسه سوپرالواتور: این ابسه نیز 4 درصد بیمارهای آبسه را شامل می شود و ممکن است در بالای عضله لواتورآنی ایجاد شود. آبسه سوپرالواتور در زنان بیشتر از مردان است.
  • آبسه پری‌ رکتال: این آبسه براثر اختلالات مقعدی یا انسداد غدد مقعدی ایجاد می شود و  90 درصد آبسه پری‌ رکتال ابتدا در اینتراسفنکتریک و بعد در امتداد بالقوه مجاور تشکیل می گردد.

علایم و نشانه‌ های آبسه پری آنال

درد در ناحیه پری آنال، شایع‌ ترین علامت یک آبسه آنورکتال است. درد ممکن است اذیت کننده و دردناک و یا زق‌ زق باشد. بدترین حالت زمانی است که فرد در حال نشستن بوده و درست قبل از حرکت روده است. بعد از اینکه در فرد حرکت روده تمام می شود، درد معمولا کاهش می‌ یابد. علایم و نشانه‌ های دیگر آبسه آنورکتال عبارتند از یبوست، درناژ از مقعد، تب و لرز و یا توده قابل‌ لمس نزدیک مقعد. ​

این وضعیت می‌تواند بسیار دردناک باشد و معمولا در عرض چند روز بدتر نیز می‌ شود. درد ممکن است در ابتدا محدود و پراکنده باشد، اما با گذشت زمان ممکن است به یک درد ثابت تبدیل شود که وقتی وضعیت بدن تغییر می‌ کند (به عنوان مثال، هنگام ایستادن، غلت زدن و غیره) ممکن است بسیار شدیدتر شود. بسته به محل دقیق آبسه، ممکن است در طول حرکات روده، درد شدیدی نیز وجود داشته باشد، هر چند که این مورد همیشه اینگونه نیست. این وضعیت ممکن است در ایزولاسیون رخ دهد، اما اغلب نشان‌ دهنده یک اختلال اساسی دیگر مانند بیماری کرون است. ​

فیستول پری آنال

اگر پری آنال درمان نشده باقی بماند، تقریبا به طور قطع فیستول مقعد شکل خواهد گرفت و رکتوم را به پوست وصل خواهد کرد. این مورد نیازمند جراحی فشرده تری است. علاوه بر این، هر گونه آبسه درمان نشده، ممکن است (و به احتمال زیاد) گسترش یابد و در نهایت به یک عفونت سیستمیک جدی تبدیل شود.

آبسه ها معمولا براثر یک عفونت با تراکم بالای باکتری‌ های شایع ایجاد می شوند که در یک ناحیه یا دلایل مختلف تجمع می کنند. آبسه‌ های مقعدی درمان نشده، احتمالا گسترش می‌ یابند و بخش‌ های دیگر بدن، به ویژه کشاله ران و مجرای ادراری را تحت‌ تاثیر قرار می‌ دهند. همه آبسه‌ ها ممکن است به عفونت‌ های قابل تعمیم کلی که در صورت عدم درمان، نیازمند بستری طولانی هستند، پیشرفت کند.

از نظر تاریخی، بسیاری از آبسه‌ ها بر اثر باکتری های رایج در سیستم گوارشی ایجاد می شوند. به دلیل افزایش ظهور باکتری‌ های عجیب و غریب در آبسه های مقعد، معاینه میکروبیولوژیکی همیشه بر روی اگزودا جراحی انجام می‌ شود تا دوره مناسب هر درمان آنتی‌ بیوتیکی را مشخص کند. ​

تشخیص ​آبسه پری آنال

تشخیص آبسه آنورکتال با سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی شروع می‌ شود. مطالعات تصویربرداری می‌ توانند در مواردی که یک آبسه غیرقابل تشخیص وجود دارد، کمک کنند. این تصویربرداری ها شامل سی‌ تی‌ اسکن لگن، ام آر آی یا سونوگرافی ترانس رکتال است. با این حال، در مواردی که تشخیص را می توان براساس معاینه فیزیکی انجام داد، ​این مطالعات لازم نیستند.

این بیماری اغلب در ابتدا با بواسیر اشتباه تشخیص داده می‌ شود، زیرا این بیماری تقریبا همیشه علت هر گونه ناراحتی مقعد ناگهانی است. با این حال، وجود آبسه در زمانی مشکوک است که درد به سرعت در طول یک یا دو روز بدتر شود و روشهای رایج درمان‌ بواسیر در آرام کردن آنها موثر نباشند. علاوه بر این، هر آبسه جدی در نهایت منجر به ایجاد علایم و نشانه‌ های عفونت کلی از جمله تب و لرز شبانه می‌ شود. ​

یک پزشک می‌ تواند با یک بازرسی دیداری ساده احتمال مبتلا شدن شما به بواسیر را رد کند و معمولا با لمس آبسه می تواند این مورد را تشخیص دهد.

 

مراقبت های بعد از عمل آبسه پری آنال

آبسه‌ های مقعدی به ندرت با یک دوره ساده درمانی با آنتی بیوتیک ها درمان می‌ شوند. تقریبا در تمام موارد برای برداشتن آبسه نیاز به جراحی است. درمان در کلینیک سامان با بیهوشی موضعی امکان پذیر است ولی بهتر است بیمار بستری شود و جراحی با بیهوشی عمومی انجام شود. ​

به طور کلی، یک برش نسبتا کوچک اما عمیق تا ریشه آبسه انجام می‌ شود. جراح به آبسه اجازه می دهد تا اگزودا آن تخلیه کند تا ضایعات دیگر را هم در این ناحیه کشف کند. این یکی از اساسی‌ ترین انواع جراحی است و معمولا در کم‌ تر از سی دقیقه توسط تیم جراحی کلینیک سامان انجام می‌ شود. سپس، بخشی از اگزودا برای آنالیز میکروبی فرستاده می‌ شود تا نوع باکتری آلوده مشخص شود. این برش بسته و بخیه زده نمی شود، چون بافت‌ های آسیب‌ دیده باید از داخل به سمت پوست در یک دوره زمانی خاصی التیام پیدا کنند. ​

فرد مبتلا اغلب در عرض بیست و چهار ساعت بعد از جراحی به خانه فرستاده می‌ شود و ممکن است به او دستور داده شود که در هر روز چندین حمام آب گرم انجام دهد. به این صورت که یک حوضچه کوچک (که معمولا برای دستشویی مناسب است) را با آب‌گرم (و احتمالا نمک) پر کند و منطقه تحت‌ تاثیر را داخل آن قرار دهد. روش دیگر بهبودی استفاده از بسته‌ بندی های جراحی است که در ابتدا توسط تیم جراحی انجام می‌ شود و بعد از عمل باید توسط پرسنل کلینیک یا پرستار انجام شود. اثربخشی بسته‌ بندی های جراحی مورد بررسی قرار گرفته‌ است.

در طول هفته بعد از جراحی، بسیاری از بیماران به همراه برخی از روش‌ های درمانی تسکین درد، نوعی درمان آنتی‌ بیوتیکی نیز خواهند داشت که به ماهیت آبسه آنها بستگی دارد. شما برای هر گونه درمانی باید با پزشک جراح خودتان مشورت کنید.

بیمار معمولا بعد از عمل جراحی و بیدار شدن از حالت بیهوشی احساس خواهد کرد که دردهای آبسه از بین رفته اند و دردش کاملا تسکین یافته است. درد ناشی از باز کردن و برش دادن ناحیه نیز در طول دوره پس از عمل اغلب خفیف است.

دیدگاهتان را بنویسید